Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Armii Krajowej w Dębicy miał w tym roku wyjątkowy, podniosły wymiar. W ramach II edycji święta upamiętniono 84. rocznicę utworzenia Armii Krajowej – formacji, która stała się symbolem polskiego oporu i odpowiedzialności za Ojczyznę w najtrudniejszym czasie.
Uroczystości rozpoczęły się Mszą Świętą w kościele pw. św. Jadwigi. Potem uczestnicy przeszli na Cmentarz Wojskowy w Dębicy, gdzie odbył się ceremoniał patriotyczny. Było spokojnie, uroczyście – tak, jak przystało na dzień pamięci. W centrum pozostawała historia i ci, którzy ją tworzyli, często płacąc najwyższą cenę.
W tle obchodów powracała data kluczowa: 14 lutego 1942 roku. To wtedy do Warszawy z Londynu nadano depeszę zawierającą decyzję Naczelnego Wodza i Premiera RP, Władysław Sikorski. W rozkazie wskazano, że dla użytku zewnętrznego znosi się nazwę Związek Walki Zbrojnej, a wszyscy żołnierze w czynnej służbie wojskowej w kraju stanowią odtąd Armię Krajową. Ta decyzja kończyła ponad dwuletni etap działalności ZWZ i porządkowała strukturę podziemia, nadając mu nazwę, która do dziś brzmi mocno i jednoznacznie.
Na czele Armii Krajowej stanął dotychczasowy Komendant Główny ZWZ – Stefan Rowecki. Wspominając tamte wydarzenia, trudno nie myśleć o skali ryzyka, z jakim wiązała się konspiracja: codzienna, wymagająca, często bez pewności jutra. A jednak działała. I to skutecznie.
W obchodach uczestniczyli zaproszeni goście oraz mieszkańcy. Obecny był m.in. poseł do Parlamentu Europejskiego Bogdan Rzońca, a także Paweł Ciszczoń – w imieniu posła na Sejm RP Krzysztof Sobolewski. Oprawę uroczystości uświetniła Miejska Orkiestra Dęta – Dębica, której obecność dodała ceremonii rytmu i powagi.
W trakcie wydarzenia przypomniano również słowa przysięgi Armii Krajowej – tekstu, który do dziś robi wrażenie swoją prostotą i stanowczością. To nie jest tylko fragment historii. To deklaracja wierności państwu, posłuszeństwa rozkazom, gotowości do ofiary i dochowania tajemnicy – nawet wtedy, gdy cena jest najwyższa. Takie słowa w miejscu pamięci brzmią inaczej: ciszej, ale mocniej.
Obchody w Dębicy były formą wspólnego hołdu. Z wyraźnym przekazem: pamięć trwa, gdy jest pielęgnowana – w lokalnych społecznościach, podczas uroczystości, w rozmowach, w edukacji młodych. I właśnie w takich chwilach widać, że historia nie jest zamkniętym rozdziałem. Ona wciąż pracuje w nas – jeśli tylko dajemy jej miejsce.
